Kalendarz adwentowy 1-6 -> Kalendarz adwentowy 7-13 -> Kalendarz adwentowy 14-20 -> Kalendarz adwentowy 21-24
Święta Bożego Narodzenia to jeden z najbardziej uniwersalnych i barwnych okresów w roku – obchodzony w wielu krajach, często w bardzo odmienny sposób. Adwent i przygotowania do świąt wypełnione są zwyczajami, które z jednej strony nawiązują do głębokiej tradycji religijnej, z drugiej zaś – sięgają lokalnej kultury i codziennych praktyk. Tekst, który otrzymałam przed zajęciami z języka niemieckiego, pochodzi z kalendarza adwentowego przygotowanego przez firmę Hartinger (https://www.hartinger.at/weihnachtsreise/) i przedstawia wybrane tradycje świąteczne z różnych zakątków świata.
Poniższe tłumaczenia i streszczenia ukazują zarówno zwyczaje dobrze znane i powszechnie praktykowane, jak i te mniej typowe, a czasem wręcz zaskakujące. W niektórych przypadkach opisane tradycje wydają się charakterystyczne dla konkretnego regionu lub społeczności, co pokazuje, jak różnorodne mogą być zwyczaje związane z Bożym Narodzeniem. Podczas kolejnych zajęć rozwiązywaliśmy quiz, w którym pojawiły się pytania dotyczące tych tradycji – od klasycznych świątecznych motywów po ciekawostki, jak japońska tradycja jedzenia KFC w okresie świąt.
Poniżej zamieszczam moje streszczenia przetłumaczonych tekstów, które mają pomóc w zrozumieniu opisywanych zwyczajów oraz inspirują do dalszej nauki języka niemieckiego.
Według starych opowieści, w Niemczech dawno, dawno temu żyła wdowa ze swoimi dziećmi. Mieszkali w małej ciasnej chacie i cierpieli wielki chłód.
Pewnego dnia przed ich chatą spadła szyszka z pobliskiej sosny i zapuściła korzenie. Dzieci były pełne radości - w tym roku będą miały własną choinkę! Troskliwie opiekowały się małą roślinką i planowały, jak ją udekorują na wielkie święto.
Jednak gdy zbliżało się Boże Narodzenie, ich matka wyjaśniła, że są po prostu zbyt biedni, by kupić ozdoby na choinkę. W Wigilię poszły smutne do łóżka. Drobne gałązki drzewka pozostały nagie i puste.
Ale w nocy pająki z domu zabrały się do pracy. Usłyszały szloch i lament dzieci i chciały je pocieszyć. Przędły nitki dłużej niż kiedykolwiek wcześniej i tkały skomplikowane sieci wokół drzewka.
Bardzo wcześnie rano w dzień Bożego Narodzenia dzieci się obudziły i odkryły udekorowane drzewko. "Mamo, mamo, obudź się i zobacz choinkę. Jaka jest piękna!"
Wdowa nie mogła uwierzyć własnym oczom. Wstała, by podziwiać drzewko razem z dziećmi. Małe drzewko było całe pokryte najpiękniejszymi pajęczynami.
Powoli pierwsze promienie słońca znalazły drogę przez podłogę przed ich chatą. Bezgłośnie ich blask dotknął nici pajęczyn i zamieniał jedną po drugiej w srebro i złoto.
Drzewko iskrzyło się i lśniło i było jeszcze piękniejsze niż wcześniej.
Od tego dnia, jak głosi legenda, rodzinie nigdy już niczego nie brakowało.
I dlatego wciąż ozdabiamy nasze choinki lamettą.
[To piękna legenda tłumacząca pochodzenie tradycji ozdabiania choinek srebrną lub złotą lamettą (tinsel) - symbolizująca, jak dobro i troska - nawet najmniejszych stworzeń - mogą przynieść błogosławieństwo]
Czy wiecie, gdzie dokładnie mieszka prawdziwy Święty Mikołaj? Nie? Nic nie szkodzi, my Finowie też tego nie wiemy. To znaczy wiemy, że prawdziwy Święty Mikołaj ma swój dom w Korvatunturi - wielkim fjeldzie na północnym wschodzie Finlandii. To niezaprzeczalny fakt. Ale jego dokładny adres zna tylko sam Mikołaj i oczywiście jego mali pomocnicy.
Podczas gdy czytacie tę historię, Święty Mikołaj pracuje dzień i noc. Wszystkie tysiące prezentów, które dzieci z całego świata od niego sobie życzyły, muszą być gotowe do Wigilii. Mimo corocznego pośpiechu, nasz Święty Mikołaj jest szczęśliwym człowiekiem. Z jednej strony dlatego, że jest żonaty z kobietą o 120 lat młodszą - zresztą już od ponad 300 lat. Z drugiej strony dlatego, że nie musi pracować sam.
Setki elfów mu pomagają i nigdy nie przeszkadzają. Są po prostu za małe - mają tylko 15 centymetrów wzrostu.
Ale wróćmy do fjeldu Korvatunturi! Nie ma map ani dróg prowadzących do tego obszaru. Święty Mikołaj nie potrzebuje map. Ma swoje renifery, które przejmują nawigację.
Wczesnym rankiem Wigilii Święty Mikołaj wskakuje do sań i szepcze szefowi reniferów o dzwoniącym imieniu Rudolf, że nadszedł czas, by rozpocząć świąteczną trasę po świecie.
I wtedy dzieje się magia. Dzwoni dzwonek do drzwi i on tam jest: prawdziwy Święty Mikołaj z pozdrowieniami z Laponii i wieloma świątecznymi prezentami! Częstują go gorącym grzanym winem, a dzieci śpiewają mu piosenki lub recytują wiersze. Potem musi już jechać dalej. Wiele domów jeszcze czeka na jego wizytę.
Po tym bardzo długim dniu pracy Święty Mikołaj i jego renifery w końcu wracają do domu. Tam już czeka na niego jego ukochana żona. I oczywiście gorąca sauna. Święty Mikołaj to przecież prawdziwy Fin.
Osobista anegdota narratora:
Muszę jeszcze coś opowiedzieć. Gdy byłem dzieckiem, Święty Mikołaj jak co roku przyszedł do nas do domu. Tego Wigilii powiedział nam, że Rudolf, czerwononosy renifer, musiał czekać na zewnątrz za miastem, bo hałas na ulicach go za bardzo przerażał. Byłem głęboko rozczarowany, bo tak bardzo chciałem pogłaskać czerwononosego renifera.
Gdy Święty Mikołaj znów się zbierał do drogi, pobiegłem do okna, żeby mu pomachać. I zgadnijcie, co zobaczyłem?
Święty Mikołaj wskoczył do Volkswagena Garbusa i odjechał!
Jaime podczas spaceru w lesie pomaga starszemu mężczyźnie, który się przewrócił i zgubił laskę oraz okulary. W ramach wdzięczności mężczyzna daje mu nasiono „wyjątkowego drzewa”, które ma przynieść szczęście jemu i jego rodzinie.
Jaime z wielką troską sadzi nasiono i długo się nim opiekuje, choć przez wiele miesięcy nic się nie dzieje. Dopiero wiosną pojawia się mały pęd, który z czasem wyrasta w piękną, silną jodłę. Drzewo rośnie przez lata, aż w końcu staje się centralnym punktem ogrodu.
W Boże Narodzenie Jaime dekoruje je jak choinkę. Cała okolica zachwyca się jego pięknem. W wigilijny wieczór nad drzewem przelatuje spadająca gwiazda, a Jaime uświadamia sobie, że dobro, które kiedyś okazał, wróciło do niego w postaci szczęścia, radości i rodzinnego ciepła.
Przesłanie:
Dobroć, cierpliwość i troska przynoszą owoce — czasem dopiero po długim czasie.
Pewien mężczyzna z Finnmarku złapał ogromnego białego niedźwiedzia, którego chciał zanieść królowi Danii. W Wigilię dotarł do gór Dovre i poprosił o nocleg w domu pewnego Halvora. Gospodarz początkowo się wahał, gdyż co roku w Wigilię nawiedzały go trolle, zmuszając go do opuszczenia domu.
Podróżny przekonał jednak Halvora, że jego niedźwiedź może spać za piecem. Halvor przygotował obfite jedzenie dla trolli i wraz z rodziną opuścił dom. Gdy trolle przybyły i uczestniczyły w uczcie, jeden z młodych trolli pomylił niedźwiedzia z kotem i zaoferował mu kiełbasę, pytając: "Kotku, chcesz kiełbasę?". Rozzłoszczony niedźwiedź zerwał się z rykiem i wypędził wszystkie trolle z domu.
Rok później, gdy Halvor rąbał drewno przed Świętami, usłyszał wołanie z lasu: "Halvор! Czy masz jeszcze tego wielkiego kota?". Halvor sprytnie odpowiedział, że kot urodził siedmioro młodych, które są jeszcze większe i groźniejsze. Przestraszony troll wykrzyknął, że nigdy więcej nie przyjdą. Od tego czasu trolle nigdy nie wróciły do domu Halvora na świąteczną kaszę.
Dominik, pracownik agencji, właśnie zakończył pracę nad świąteczną kampanią dla klienta. Jego kolega Karol przypomniał mu o firmowej imprezie świątecznej tego wieczoru, ale Dominik był niechętny uczestnictwu. Karol nalegał, mówiąc, że praca to nie wszystko, i apelował, by w tym roku Dominik nie uciekał od tej okazji jak rok wcześniej.
Dominik nie lubił Świąt Bożego Narodzenia. Od czasu, gdy przestał być dzieckiem, święta straciły dla niego znaczenie i były raczej przygnębiającym okresem, w którym czuł się samotny. Wolał zagłuszać pustkę pracą. Wigilie spędzał z rodziną jedynie z obowiązku - przywoził prezenty i szybko wracał do domu.
Po otrzymaniu maila od klienta zatwierdzającego projekt, Dominik zaskoczył sam siebie decydując się pójść na imprezę. Czuł, że zawodzi zespół, który był dla niego czymś więcej niż tylko firmą.
Gdy przybył na przyjęcie (spóźniony), zastał swoich kolegów siedzących wokół stołu, śmiejących się i dzielących historiami. Nagle uświadomił sobie, na czym polega istota Świąt - to wspólne przeżywanie radości, a nie prezenty czy tradycje. Chodzi o pozwolenie sobie na szczęście, dzielenie się nim z innymi, zatrzymanie się i cieszenie życiem w danej chwili, zamiast ciągłego gonienia za pracą, pieniędzmi czy marzeniami.
La Befana to jedna z najstarszych i najbardziej znanych włoskich postaci świątecznych - wiedźma ukochana przez wszystkie dzieci, mimo że wygląda nieco niesamowicie. Nazwa "Befana" pochodzi od włoskiego słowa "Epifania" (Objawienie Pańskie).
Według włoskiej tradycji La Befana jest przedstawiana jako stara kobieta ubrana w ciemne łachmany, która w noc Trzech Króli (między 5 a 6 stycznia) przelatuje na miotle nad domami.
Podczas tej magicznej nocy La Befana odwiedza domy, w których mieszkają dzieci, i napełnia skarpety zawieszone przy kominach lub oknach prezentami. Grzeczne dzieci otrzymują słodycze, suszone owoce lub małe zabawki, natomiast rozpieszczone i niegrzeczne dzieci znajdują w skarpetkach węgiel. Dzieci zostawiają dla La Befany na kuchennym stole coś do jedzenia (zazwyczaj ciastka, kieliszek wina, pomarańczę lub inne owoce), aby mogła odpocząć po długiej podróży.
Stara legenda wyjaśnia pochodzenie tego zwyczaju: Trzej Królowie w drodze do Betlejem spotkali starą kobietę i poprosili ją o poczęstunek i pomoc. Kobieta chętnie ich ugościła, ale gdy zaprosili ją, by towarzyszyła im w podróży do Jezusa z darami, odmówiła. Wkrótce tego pożałowała. Napełniła więc worek prezentami dla Jezusa i wyruszyła szukać Trzech Króli, ale nie mogła ich odnaleźć. Od tego czasu puka do wszystkich drzwi i daje dobre dzieci swoje prezenty przygotowane dla Jezusa, mając nadzieję na przebaczenie.
Kalendarz adwentowy 1-6 -> Kalendarz adwentowy 7-13 -> Kalendarz adwentowy 14-20 -> Kalendarz adwentowy 21-24